Γιορτή προς τιμή του ποιητή Γιώργου Χρονά 5.

Τα φώτα Θεέ μου!  Και οι ίσκιοι και ο Γιώργος Χρονάς από κάτω ή και ανάμεσα τους. Πιο χαμηλός ο φωτισμός του προσώπου του γιατί πάντα ο ποιητής μου ανακαλεί δονήσεις από πνεύματα. Φτιάχνει ατμόσφαιρα  που η εμφιλοχώρηση σ’ αυτή φέρνει το αγγελόκρουσμα ή να το πω κι αλλιώς την έκσταση στην πιο απόλυτη μορφή της.  Καταλαβαίνεις μια αλλοίωση στην χροιά της φωνής του Γιώργου. Από συνηθισμένη μοιάζει με σπηλαιώδης σαν να ‘ρχεται θεόπνευστη από κάποιο βάθος ψυχής. Το οικείο ανοίκειο. Με το ξεκίνημα της ομιλίας, φώτα, οι ομιλητές, ποιήματα,  οι πρωταγωνιστές της ζωής του, ο Πειραιάς, ο Τσαρούχης, ο Χατζιδάκις, ο Παζολίνι. Το βλέμμα μου να αποσπά και το μυαλό μου και να στυλώνονται και τα δυο στη θέαση των φωτιστικών.  Το φως απλώνεται προς τον Γιώργο και τον αναβιβάζει σε ιερουργό μυσταγωγιών. Πιο σωστό να γράψω πως το φως τον αποκαλύπτει στην εντελέχεια του.