Μητέρα.

Προσέχω την μητέρα μου, ευρύχωρο βλέμμα το δικό της, ταξίδια στον πυρήνα της ξεχασμένης μου μητρότητας. Είμαι πια στο πλάι της για να είναι πλάι μου. Ευελπιστώ να μεγαλώσει η οικογένεια  των δυο μας. Με παρουσίες κι άλλων. Ξέρω πως δεν υπάρχει κανείς για να με πειράξει πέρα απ’ τον εαυτό μου. Μήπως αναλωνόμουν σε σκιαμαχίες;  Δεν αποκηρύσσω τίποτα. Υπάρχει ένας άνθρωπος απλός μες στο ανήσυχο μυαλό μου. Συνήθισα στην εκζήτηση και τόσα χρόνια ήμουν ο πιο ξένος άνθρωπος του κόσμου. Τώρα μαθαίνω να αγαπάω το λίγο και βρίσκω παραδείγματα μέσα απ’ αναπολήσεις της παιδικής μου ηλικίας. Το λίγο που είναι πολύ. Η παλιννόστηση στην μητέρα. Ας στάξει νηνεμία.