Ρεπλίκα.
Μια γυναίκα απ’ αυτές που δεν έμαθα ποτέ να ξεχωρίζω αν είναι βιολογικά
άνθρωποι ή πρόκειται για ρομπότ της εποχής μου (2050). [Άραγε θα διαβαστεί
αυτό το ημερολόγιο; Θα δει κανείς αυτές
τις φωτογραφίες;] Αυτή η γυναίκα είναι σαν ρέπλικα έργου τέχνης. Και ενώ στα
ενδιαφέροντα των ανθρώπων δεν είναι πια η ομορφιά και η τέχνη, η εμφάνιση της
μορφής της υποδηλοί μια νοσταλγία για κάποιες άλλες εποχές. Η θηλυκή αυτή
παρουσία, η εικόνα της, με βοήθησε να
κρατήσω φλογισμένη την αγάπη μου για την τέχνη. Κι ας είμαστε λίγοι οι
καλλιτέχνες.