γυναίκα.
Μια γυναίκα ζωγραφισμένη σ’ ένα δέντρο με μεγάλα βαμμένα μάτια και χείλια. Σκουρόχρωμα τα χρώματα των ψιμυθίων της, μπορεί να ‘ναι απ’ το είδος των γκόθικ. Μπορεί πάλι και γυναίκα δακρύβρεχτη με δάκρυα σαν μικρή νεροποντή στο πρόσωπό της που την ξέβαψε και της έδωσε αυτή την τραγική και μαζί θελξικάρδια μορφή. Όσο την κοίταζα χανόμουν στα μάτια της. Ήταν ζεστά. Κάτι μπαμπόγεροι πιο δίπλα τάιζαν περιστέρια. Και η ενατένιση μου ζεσταινόταν ακόμη περισσότερο με τα χουρχουρητά των πουλιών. Χάθηκα μέσα σ’ αυτά τα μάτια. Όταν δεν έχεις μάτια να σ’ αγαπάνε και όλοι έχουν φύγει από γύρω σου, ακόμη και η παρειδωλία, με λίγη προσπάθεια, μπορεί να σου δώσει τα πρόσωπα που σου λείπουν.