παρηγοριά.
Η νύχτα μας χωράει όλους. Ανθρώπους και ζώα. Σακάτηδες και πλουσίους. Και οι άνθρωποι την νύχτα γίνονται πιο άνθρωποι, πιο δεχτικοί σε μια απρόσμενη συνάντηση που την μέρα θα την χαρακτήριζαν κακή. Η νύχτα είναι η μαγεία που αποστερήσαμε απ’ τον κυνισμό της μέρας. Όλα τα σύμπαντα διαπερνάνε τα βράδια μας. Και ξεκουραζόμαστε σε θύλακες συλλογικοτήτων που μας χωράνε κυρίως με την μαύρη όψη μας. Αλλά εγώ πια δεν κυκλοφορώ τον τελευταίο καιρό την νύχτα. Και έτσι παίρνω τις δόσεις μου απ’ αυτήν μέσα από ξέφτια της που αφήνει με το πέρασμα της. Όπως αυτές οι δυο φωτισμένες φωτογραφισμένες κατοικίες. Υπάρχει νύχτα και μες στα εγκαταλελειμμένα σπίτια. Αλλά όταν νυχτώνει είναι νύχτα και μες στα σπίτια μας. Ακόμη και αν έχουμε τα φώτα αναμμένα. Τρίζουν τα έπιπλα παρουσίες. Παίζουν με τα κρεβάτια μας οι καλικάντζαροι. Και στον ύπνο μας τα όνειρα μας τρέχουν μες στις νύχτες κι αυτά.