αίμα.
Η πόλη έχει πληγές αλλά δεν τις έχει προκαλέσει η ίδια στο σώμα της. Αιμάσσουσες. Τρέχει αίμα απ’ τις ρωγμές της καθώς άνθρωποι στα εσωτερικά των σπιτιών της ξεπέφτουν της ανθρωπινότητας και κάνουν φόνους στα δωμάτια. Τα σπίτια ματώνουν και για τους πόνους κάποιας άλλης ποιότητας ανθρώπων τους. Η αιμορραγία ενός πληγωμένου εκβάλει στις χαραμάδες στους τοίχους. Ο Τάσος Λειβαδίτης έχει γράψει μια σειρά από ποιήματα για την ώσμωση ανάμεσα στην παθολογία ενός σπιτιού και την ευθραυστότητα ενός ανθρώπου. Μπορείς να πάρεις δείγμα απ’ το αίμα και να το πας για αιματολογική ανάλυση. Είναι αληθινό αίμα. Ακόμη και μια κακοποίηση του ανθρωποποιημένου τσιμέντου από διερχόμενο ταραξία μπορεί να το λαβώσει. Τα σπίτια απ’ την ακμή τους μέχρι την απόλυτη ερημοποίηση τους και το στοίχειωμα τους από πνεύματα ακολουθούν την ίδια πορεία που ακολουθούν οι άνθρωποι τους. Ένας καταθλιπτικός απελπισμένος αφήνει το σπίτι του βρώμικο και ακατάστατο. Αργότερα θα ξεκολλήσουν τα πλακάκια στο μπαλκόνι του και οι σωλήνες θα στάζουν. Διαμπερές το σώμα του καταθλιπτικού σφαδάζει κρυουλιάρικο στο κρύο, τρέμει με τις φωνές στους δρόμους και χύνει ιδρώτες στους πανικούς του.