ρολόγια.

Βρίσκω παντού ρολόγια πεταμένα. Σύμβολα μιας ανέχειας που αγοράζει ρολόγια των δυο ευρώ με προσδόκιμο ζωής τον ένα χρόνο. Κατά τόπους σε κάτι ας τους πούμε κάμπους υπάρχουν πάρα πολλά πεταμένα ρολόγια, λες και σταμάτησε ο χρόνος και πια δεν τα χρειαζόμαστε. Σαν ένα βάλτωμα μεγάλο. Από μια ηλικία και μετά βαλτώνουμε εκεί που χτυπάμε τοίχους. Και τα χρόνια περνάνε  ματαιοπονώντας να τους υπερπηδήσουμε. Αυτά τα πεταμένα ρολόγια είναι η στασιμότητα του ανθρώπου εκεί που θα έπρεπε να παρακάμψει το πρόσκομμα και να αποκλίνει προς άλλη διαδρομή. Το ανεπίλυτο πρόγραμμα είναι ένας εθισμός περίεργος, επιστρέφουμε σ’ αυτό γιατί πιστεύοντας πως θα το λύσουμε, αναζητούμε μια λύτρωση αναντικατάστατη. Δεν υπάρχει μια τέτοια ζωή αγόγγυστη. Σ’ αυτό που επιμένει να είναι δυσθεώρητο βουνό εμείς αλλάζουμε τροχιά.