σκρίνιο.

Είχε μείνει όρθιο στο κατεδαφισμένο σπίτι το σκρίνιο με την κάβα ποτών. Οι νύχτες του άλλοτε ακμαίου σπιτιού. Οι γιορτές και οι λύπες. Στις λύπες τα νηπενθή ποτά  που απλώνουν τα βάλσαμα τους πάνω στους πόνους της ψυχής και στις ευωχίες τα πιο βαριά που αλλοιώνουν και μεταρσιώνουν την συνείδηση σε αιώρηση ευτυχίας. Εγώ το έβλεπα σαν σύμβολο ξεκάθαρα της νύχτας. Σαν υπόσχεση πως τα γιορτινά μας βράδια δεν θα τελειώσουν ποτέ. Ήταν την ώρα που το φωτογράφισα, έμοιαζε, με παράδοξο αντικείμενο μες στην φωτοχυσία της στιγμής αλλά να! Η νύχτα πάντα έρχεται και ξεκινάνε τα επιφωνήματα χαράς και αλλού του ανυπόφορου πόνου. Άλλος στο αλκοόλ και άλλος στο οπιούχο λαύδανο και την αναλγητική του επιρροή. Θυμάμαι τώρα τον Τόμας Ντε Κουίνσι και τους εθισμούς του στο όπιο. Αυτές τις συγκλονιστικές σελίδες στο βιβλίο του σταθμό της παγκόσμιας λογοτεχνίας Οι Εξομολογήσεις Ενός Άγγλου Οπιοφάγου.  Κάποτε είχα πάρει μαζί με τα ψυχοφάρμακα μου και αλκοόλ και μια  απρόσκλητη μέχρι πρότινος χαρά φώλιασε μέσα μου. Γέλασα και χόρεψα με μια φίλη.  Την Φαίη. Και ήταν ο τελευταίος χορός της ζωής μου.