ανάγλυφα.

Βρήκα αυτά τα  ανάγλυφα σαν απ’ την αρχαία κλασική Ελλάδα. Τα κοίταξα με απορία και προσπαθούσα να καταλάβω τί κάνουν τα σώματα στο πρώτο απ’ αυτά. Σαν μικρά παιδιά που παίζουν γυμνά μεταξύ τους. Μικροί Έρωτες ίσως τρυγούν απ’ την ζωή τις ομορφιές της. Τα δεύτερα είναι πιο διακοσμητικά. Δεν μπορείς να εμβαθύνεις σ’ αυτά όσο στο πρώτο. Παρατηρώ πως όλη η ομορφιά της Καλλιθέας είναι στις λεπτομέρειες. Κάποιες είναι πάνω στους τοίχους των οικοδομών της. Κάποιες οφείλω να τις ανευρίσκονται στα πιο απρόβλεπτα φόντα με την υπομονετική μου προσήλωση σε κλίμακες μικρών αποστάσεων.  Όπως και να έχει η Αόρατη Καλλιθέα κείται πάνω στην ορατή για να αποκαλυφθεί και να αποζημιώσει. Δεν είναι ότι αυτά που φωτογραφίζω δεν υπάρχουν. Το βλέμμα των κάτοικων έχει διδαχθεί να μην κοιτάζει προς αυτά. Ας κάνω εγώ την διαφορά.