σανίδες.

Αυτές οι σανίδες πάνω στο παράθυρο καρφωμένες με βία θαρρείς , μοιάζουν να αποτρέπουν την είσοδο σε κάτι ή -αίνιγμα- την έξοδο για κάτι που βρίσκεται μέσα να βγει προς την πόλη. Στέκομαι πάντα μπροστά σε τέτοια παράθυρα και φαντασιοκοπώ ότι εκεί στα ενδότερα ενός επτασφράγιστου κτηρίου υπάρχουν πνεύματα, δαιμονισμένα γατιά ή απανθρακωμένα έπιπλα που αναδίνουν μια μπόχα τοξική για τους γείτονες να την αντέξουν. Είχα περάσει από ένα τέτοιο άλλο σπίτι προχτές και ώζε σήψη και διάβρωση. Ήταν τόσο καμένο που όλα στο εσωτερικό του είχαν λιώσει.  Αλλά για την περίπτωση του φωτογραφισμένου σπιτιού η φαντασία μου ηδονιζόταν για μια άλλη εσωτερική. Ήλπιζα, λέει, να είναι  γεμάτο κακοποιά  ξεβράσματα του κάτω κόσμου, επικυρίαρχα της Καλλιθέας.  Εγώ έχω δώσει αυτή την πόλη σε πνεύματα και βαμπίρ. Αλλά και σε νεράιδες και στοιχειά του νερού στα σιντριβάνια.