ιστός αράχνης.

Ήταν ένας ιστός αράχνης που πάνω στα νήματα του ήταν παγιδευμένα πέταλα από άνθη βουκαμβίλιας. Κι επειδή ο ιστός είχε την μορφή που είχε θύμιζε θύελλες που συμπαρασύρουν στα περάσματα των ανέμων τους κομμάτια απ’ την φύση. Αυτό το εύθραυστο θέαμα δεν θα επιζούσε για πολύ. Λίγο να άγγιζα ένα νήμα,  θα χανόταν αυτή η μαγεία του.   Και τους ευαίσθητους ανθρώπους τέτοια νήματα τους διαπερνάνε. Γι’ αυτό και η ύπαρξη τους δεν μετριέται σε ένταση αλλά σε πτώσεις και μετά ανασηκώματα. Μέχρι την πιο θανατηφόρα πτώση που τους καταπίνει και τους βουλιάζει στον θάνατο.