μαργαρίτα.

Οι πολλαπλές αναγνώσεις των θεαμάτων. Μια μαργαρίτα περασμένη σε παιδικό χειροποίητο κολιέ με άνθη του φυτού. Μια ευκαιρία να παίξεις «μ’ αγαπά - δεν μ’ αγαπά». Αλήθεια δεν θυμάμαι όσες φορές το έκανα αν σκεφτόμουν κάποιο αγόρι ή κορίτσι. Οι παντοτινές σκηνοθεσίες της πόλης. Αυτές που γίνονται σαν από τύχη και αδιαφορία αλλά τελικά και πάντα μέσα από μια ακριβή συνειδητοποίηση.  Πόσο πικρά ομορφαίνουν οι πόλεις με παιδικά παιχνίδια απ’ τον χώρο των μαγαζιών παιχνιδιών. Και οι βιτρίνες όταν διακοσμούνται με πολύχρωμες κατασκευές. Μια μαργαρίτα ξέφωτο στην τσιμεντένια πόλη.