μελαγχολία.

Σου έχει τύχει να βλέπεις ομορφιά και να μην ανακάμπτεις; Ήμουν τόσο κατατεθλιμμένος που αυτά τ’ αστεράκια απλώς ήταν ένα κλικ επαγγελματισμού. Ήξερα ότι θα άρεσαν αλλά εγώ ήμουν μπροστά τους νεκρός. Τίποτα δεν είναι σε θέση να με αναστήσει. Ούτε το πιο φαντασμαγορικό εύρημα στην πόλη. Ίσως να μετοικήσω στο πένθος. Κι από εκεί ορμώμενος να γράφω τα νυχτερινά λυπητερά μου. Όμως νομίζω δεν θα κρατήσουν πολύ αυτές οι νύχτες της θλίψης μου. Ή για να είμαι  και πιο  επιστημονικοφανής  οι κύκλοι ανάμεσα στην απόλυτη οδύνη και την πιο μικρή χαρά θα συνεχιστούν μέχρι αυτή η εναλλαγή να σταματήσει θανατηφόρα σ’ αυτή την μαύρη απολυτότητα.