πολ.

Να πάρουμε να πιούμε ένα καφέ με τον Πολυχρόνη. Η παρουσία που συγκρούεται ευεργετικά με το  σκοτάδι της εκούσιας απομόνωσης. Η παρουσία που επουλώνει τις πληγές ακόμη κι αν αυτές δεν εκτεθούν ή δεν ειπωθούν. Η παρουσία που μοιράζει λήθη σε αλγεινά τερτίπια της μνήμης. Η παρουσία που άλλοτε αναμοχλεύει ξεχασμένες μάχες και θυμούς και έχθρες. Και όταν είσαι με την μητέρα σου θυμάσαι πως σε όλη της την ζωή προσπαθεί να σε σκοτώσει. Ώστε λοιπόν η απουσία και η παρουσία. Διαλέγεις και παίρνεις.