πίσσα.

Αυτό το μαύρο που ξεκινάει απ' το βλέμμα μας και μας ποτίζει ολόκληρους. Ή έστω εμένα που κάποτε μπέρδεψα το σκοτάδι με την μαγεία και τώρα είναι πια αργά. Έκανα τα πάντα για να το πληθύνω κι αυτονομήθηκε κι αυγάτισε τα πλοκάμια του και με πνίγει. Υπάρχει μια αόρατη αλλά ψηλαφητή για την σκέψη -σχήμα λόγου οξύμωρο- ουλή σαν χαρακιά στο πρόσωπο μου. Αντιλαμβάνεσαι τις διαστάσεις της απ' τις εκροές της λάβας στο πρόσωπο δεσμώτη της. Αυτή η χαρακιά είναι αυτό που λέμε ως βασικό χαρακτηριστικό μιας προσωπικότητας. Εμένα το δικό μου τέτοιο είναι η πίσσα. Από τα βάθη της ψυχής μου αναβλύζουσα.