το αεροπλανάκι.

Θυμάμαι τα αεροπλανάκια που έπαιζα μ’ αυτά στην παιδική μου ηλικία και που όταν τα έριχνα προς τον αέρα οι καμπύλες τροχιές τους ήταν ένα μαγικό θέαμα. Όσο πιο μεγάλη η καμπύλη τροχιά τους τόσο μεγαλύτερη η τέρψη μου. Μια παιδική ηλικία που επιμένει να εμφανίζεται στην πόλη ενώ ηλικιακά έχε παρέλθει. Βλέπετε, είμαι πια μεσήλικας. Το παιδί μέσα μας δεν νικιέται ποτέ. Εργοθεραπεία σε ψυχιατρικά κέντρα που σου θυμίζει την χαρά του παιχνιδιού, της φαντασίας, του γέλιου με το απλό και γι’ αυτό ανεξάντλητο, είναι οι μικρές χαρές μόνο που έχουν άπειρο βάθος. Παιχνίδια παντού στην πόλη, πεταμένα, διακοσμημένες μ ‘ αυτά βιτρίνες που ανασύρουν σε παροντικό χρόνο ό,τι μέχρι πρότινος έμοιαζε να εγκαταβιώνει αμετάκλητα στην λήθη. Ο Γιώργος Βιζυηνός και η Ζυράννα Ζατέλη που έσκαψαν τόσο μέσα στην παιδική ηλικία που ξέχασαν να βγουν απ’ τα μάγια της.