ΒΛκυρίες.

Η πόλη την νύχτα. Σχεδόν πάντα μόνη της, με γυναίκες λύκαινες και δράκαινες να την σαρώνουν για να βρουν τα θηράματά τους θνησιμαία για να φάνε. Ακόμη κι αν είναι άνθρωποι. Αυτές οι γυναίκες εκτιμούν καλά την γεύση του ανθρώπινου κρέατος. Και θέλει ψάξιμο η πόλη για να σου δώσει φαγητό στις μεταμεσονύχτιες ώρες της. Αιλουροειδή πιο ελαφροπάτητα κι από την τον ήχο της πρόσκρουσης ενός φτερού περιστεριού με την γη. Κουκουβάγιες που φέρουν κι αυτές πτίλα με σιγαστήρες στα φτερά τους και γίνονται αντιληπτές μόνο λόγω της αγέρωχης κατά το πέταγμά τους θωριάς τους. Ποντίκια που κινούνται τόσο γρήγορα όσο ακριβώς οι λύκαινες και οι δράκαινες της Καλλιθέας να μπορούν να αντιλαμβάνονται την αναταραχή στο κατά τ’ άλλα σιωπηλό τοπίο. Καταρρακωμένοι ελάχιστοι άνθρωποι, πένητες, ψυχάκηδες που η ευαλωτότητά τους είναι για τις γυναίκες μου μια μόνο χαψιά.