γριά στον κουρέα.

Μια γριά στον κουρέα μου. Αυτήν σκέφτηκα βλέποντας τούτα τα μαλλιά στην φωτογραφία μου. Μπορεί να μην ήταν μαλλιά αλλά εγώ αυτό έβλεπα. Δεν είμαι και πραγματογνώμονας. Το μαλλί της γριάς εκείνο το άραχλο κατασκεύασμα που τρώγαμε μικροί στα λούνα παρκ. Κάπως έτσι δεν ήταν κι αυτό; Αλλά η γριά στον κουρέα μου είχε περισσότερη επιμονή στην μνήμη μου. Κοντά πόδια και ανοιχτή λεκάνη, κοντά χέρια και χοντρά. Σαν Ελληνίδα μάνα σκύλα που γεννήθηκε λίγο μετά την γερμανοϊταλική κατοχή. Και στάζει λέξεις ευνουχίστριες με το σκατόστομά της. Ακόμη και τον κουρέα τον αμφισβητούσε. Κοκέτα με μαραμένα στήθια και μαραγκιασμένο μουνί. Να της καρφώσει την ψωλάρα του ο κούκλος κουρέας μου και να την σκοτώσει.