αράχνη.

Οι ιστοί αράχνης, υπάρχω από παιδί μέσα σ’ αυτούς. Πιο πολύ όταν ήμουν μικρός μου άρεσαν εκείνοι που ήταν σαν συμμετρικά πολύγωνα. Ή που είχαν κουφάρια πτώματα εντόμων στην επικράτειά τους. Τώρα, στην πόλη, τους βρίσκω ανάμεσα σε τσιμέντα και μπροστά σε θύρες κλειδαμπαρωμένες. Η πυκνότητα απ’ τα υφάδια της αράχνης είναι ευθέως ανάλογη με την παλαιότητα ενός χώρου και με την εγκατάλειψή του. Και τώρα μπροστά από πόρτες, λουκέτα και αμπάρες είναι σαν να τα κάνουν όλα αυτά ένα μαγικό πολλά υποσχόμενο άβατο. Ένας κλειστός χώρος που επειδή ακριβώς δεν μπορείς να τον διαρρήξεις γίνεται μαγικός και λυτρωτικός. Να είναι κάτι άβατο για μένα είναι να μπορώ να το φανταστώ όπως αποζητά η καρδιά μου. Ναι. Μια υπόσχεση ανεκπλήρωτη.