Έγκλημα.

Ως έγκλημα τον ήξερα. Ως θύμα εγκλήματος. Εγκλημάτησε πάνω του όλη η ανθρωπότητα. Τον απέρριψε από παιδί γιατί πίστευε τους ήρωες των παραμυθιών για αληθινούς και αυτά δεν ήταν πράγματα για την σκληρή ζωή εκεί έξω. Μετά, αφού τον απέρριψε, τον έβγαλε ουρανοβάμονα σ’ ένα μάτριξ που επιβιώνουν μόνο οι άνθρωποι με στρατηγικές και μάρκετινγκ και συμφέροντα. Κι εκεί καταποντίστηκε στην άβυσσο της ξενότητας του. Κι έμεινε να διαβάζει κάτι ιερά εβραϊκά κείμενα, μετά να διαβάζει Λάβκραφτ, νοσηλεύτηκε σε μερικές ψυχιατρικές κλινικές και συνέχιζαν να ασχημονούν πάνω του. Η ανθρωπότητα. Αυτήν εννοώ. Φυγαδεύτηκε στα ναρκωτικά όταν δεν μπόρεσε άλλη ωμότητα. Υπήρξαν κάποιοι σύντροφοι που δεν τους μιλούσε καθόλου. Αλλά τους ένιωθε δίπλα του. Τους σπασμούς απ’ τους ανυπόφορους πόνους τους. Ένιωθε την έγνοια τους κι ας είχαν μπει και αυτοί σε τροχιά θανάτου. Ζει ακόμη και μοιράζει ακριβοδίκαια τύψεις στην ανθρωπότητα.