Τα όμορφα χώματα.

Κάτι λουλούδια στα σκουπίδια, κάτι όμορφοι άνθρωποι εκτός πολιτισμικού συγκείμενου. Μόνο για να τους λοιδορείς αντί να τους βλέπεις που τόλμησαν ν’ ανασάνουν έξω απ’ τις πλεκτάνες σου. Όπως ανθίζει αυτό το λουλούδι μέσα στ’ απορρίμματα, έτσι και οι όμορφοι μου ανθίζουν στις γειτονιές υποσυνείδητα της πόλης. Βολοδέρνουν στο ποτάμι, μιλάνε μεταξύ τους με αναγνωριστικά νεύματα οι όμοιοι. Στο ποτάμι στο πράσινο θρασομάνημα ανάμεσα σε ανθρώπινα ράκη βρίσκει κανείς προλετάριος και κάποιους άλλους που λάμπουν έκκεντρα.  Και τότε παίζει η πιο ωραία μουσική και διαμείβονται τα πιο όμορφα λόγια που έβγαλαν ποτέ ανθρώπινα στόματα.