Φτερό.

Βρήκα αυτό το φτερό πεσμένο πάνω σ’ ένα πεζοδρόμιο στην Καλλιθέα στην οδό Λυκούργου. Πολύ κοντά στο  σπίτι μου. Όποιος άγγελος το ‘χασε να ξέρει πως έχω τα στοιχεία και όλες τις πληροφορίες για την κατάσταση στην οποία βρέθηκε και την οδό και το  γειτονικό γνωστό τοπόσημο της πόλης. Εσύ που το θες για να αποκαταστήσεις την πτητική σου δύναμη, στείλε ένα messenger και θα σου πω. Και πρώτος θέλω εγώ να σε γνωρίσω και το θαυματουργό σου φτεροκόπημα. Μην το φοβάσαι πια το αξιόπλοο σου.  Με νοιάζει η αρτιμέλειά σου. Όχι  γιατί την έχω ανάγκη αλλά γιατί οι σύντροφοί μου οι πληγωμένοι είναι πολλοί και είναι αυτοί που θέλω να ευεργετήσεις. 

Βρήκα ένα φτερό το πήρα μαζί μου. Αναζητώ ένα άλλο για να μπορώ να τα ταιριάξω σε ζευγάρι και  να πετάξω λίγο πιο πάνω απ’ τον θάνατο που με δεσμεύει και με ταλαιπωρεί τις νύχτες. Δίνει πολλά τιμαλφή  η Καλλιθέα μου. Χρυσορυχείο επιδαψιλεύει υλικά και ψυχικά αγαθά που η  πνευματική μου ετοιμόρροπη πάντα φτιάξη  μου αποζητά να ξεδιψάσει και να φωτιστεί μ’ αυτά. Μια πόλη δίνει πολλά στον κάτοικό της. Ενδεχομένως να του παίρνει στην μια στροφή της και να αποζημιώνει και ακόμη παραπάνω στην επόμενη.  Κι έτσι η έγνοια της πόλης είναι να δοθεί στον κάτοικό της. Γιατί σ’ αυτής τελικά την κούρνια παρηγοριόμαστε.  Όπως τα περιστέρια χουχουλιάζουν πάνω σ’ αυτό το ξύλινο κατασκεύασμα στην πλατεία Δαβάκη.