Ηνίοχος.

Περνάς και νιώθεις μια μορφή χρυσοποίκιλτη να σε κοιτάζει, νιώθεις ενέργεια βλέμματος ζώντος πλάσματος. Όταν κάποιος λατρεύει ένα αντικείμενο, το συγκαταλέγει ανάμεσα στα ιερά αποκτήματά του, όταν οι άνθρωποι θαυμάζουν κάτι, τότε αυτό το κάτι φορτίζεται και ανατροφοδοτεί το περιβάλλον του με την κεκτημένη απ’ τους ανθρώπους ενέργεια του. Γι’ αυτό και ένας χώρος δεν λέγεται τυχαία ιερός. Μέσα σ’ αυτόν γίνονται μικρές ιεροπραξίες, οι άνθρωποι ξεχνάνε το εγώ τους και γίνονται  αδιάσπαστες αλυσίδες συλλογικοτήτων. Οι ιεροί χώροι αναπέμπουν όσα τους έχουν δώσει οι άνθρωποι, μεταποιούν την προσήλωση των προσκυνητών εντός τους σε φωτιά θερμής αγκαλιάς. Έτσι και η μορφή μου της φωτογραφίας δεν μπορεί να γίνει μόνο απλώς ορατή. Γίνεται αντιληπτή πέρα απ’ την αίσθηση της όρασης και ως σεβάσμια κατασκευή και ως Ηνίοχος που απλώνει στοργικά το κοίταγμα του στον επισκέπτη του.