πολικοί αστέρες.

Φανταστείτε έναν κόσμο να φωτίζει σκοτάδι ο ήλιος του. Μαύρο αστέρι που όμως σε εκπλήσσει με την ανατροπή της δεδομένης φυσικής εξέλιξης κατά την διάρκεια μιας μέρας. Η ανατροπή ως κίνηση που πάντα στην τέχνη ξαφνιάζει ευχάριστα. Αυτός ο μαύρος ήλιος που καίει για τα πιο σκοτεινά παιδιά του. Γι’ αυτά που ακόμη και μέσα στο φως δεν φαίνονται παρά μόνο σαν σκιές, ανθρώπινα ίχνη αλλά ποτέ σαν ολοκληρωτικά άνθρωποι. Μια μαύρη τρύπα που τελικά κερδίζει όλα τα βλέμματα όσων αγαπούν το σκοτίδι της. Γιατί αν το φως σβήνει το σκοτάδι, και το σκοτάδι στην επικράτειά του παραμερίζει το φως. Και κάπως έτσι αυτά τα παιδιά που έχουν τούτο τον μαύρο ήλιο μου για πολικό αστέρα κυκλοφορούν πάντα τριγύρω μου. Και ίσως να είμαι τελικά κι εγώ ένας τέτοιος αστέρας.