ρολόι.

Το ρολόι αυτό δεν είναι μόνο ανενεργό. Δεν έχει καν λεπτοδείκτη και ωροδείκτη. Σαν για να σε φέρει σε ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση εσέ που η πραγματικότητα υπάρχει για να νιώθεις ξένος εντός της. Εσένα που μεγάλωσες μέσα σε όνειρα και σαγηνευτικούς εφιαλτικούς κόσμους. Εσένα που αναγαλλιάζεις μέσα σε δυστοπικές καταθέσεις συγγραφέων. Που ενηλικιώθηκες αλαφροΐσκιωτος χορεύοντας με νεράιδες και δαίμονες επιβήτορες.  Όταν έφηβος πέρασες τις ονειρώξεις για συνθήκη ζωής, το σκοτάδι για το κατάλληλο φόντο για να μαρμαίρει το κατάλευκο σαν του βαμπίρ δέρμα σου. Και η ενηλικίωση σε έβγαλε  σε όσα για όλη την μέχρι τα δεκαοχτώ σου έτη ζωή αρνήθηκες. Και διάλεξες την διαιώνιση της άρνησης. Και μες σ’ αυτήν  την άρνηση, ακόμη βγάζεις έργο ρηξικέλευθο. Και προσπαθεί να χτίσεις μια τεράστια μαγεία για να χωράνε όλοι οι ξένοι σου κυνικοί.