post-apocalyptic.

Μέρη που ο άνθρωπος έχει εξαφανιστεί, και ίσως αργότερα ένας πλανήτης Γη δίχως τον άνθρωπο. Οι πόλεις σε αδιάρρηκτο δέσιμο με την φύση. Πιο όμορφες από ποτέ. Πάντα με ενδιέφερε η εγκατάλειψη ενός κτηρίου ως σύμπλεγμα απουσίας  ανθρώπινης ζωής, θεριέματος της χλωρίδας, κατοίκησης από γάτες, και παλιώματος των δομικών υλικών. Μοιάζει η εγκατάλειψη με χώμα και φύση που τα καταπίνει όλα  και όλοι επιστρέφουμε σ’ αυτά. Οι σωλήνες στην φωτογραφία  είναι τόσο όμορφοι λες και ο σκελετός ενός παλιού ανθρώπου. Το σπίτι μοιάζει με ζωντανό οργανισμό, τα δέντρα με νευρωνικά δίκτυα. Τα τούβλα σαν μαλακά κομμάτια κρέατος. Κι όλα μοιάζουν με τον κύκλο της δημιουργίας γιατί και η ζωή και ο  θάνατος,  τα δυο αυτά δεδομένα του κόσμου μας, συμβαίνουν σε αρχετυπικούς σχηματισμούς. Ελικοειδώς, σπειροειδώς, χαοτικά, και συμμετρικά.