κομμάτια.

Κομμάτια από ανθρώπινο σώμα. Μακάβριο θέαμα. Δεν έχει σημασία που συμβολίζουν τρυφερότητα.  Έχει μια ωμότητα έως και αποκρουστικότητα η σύνθεση αυτή. Σαν να μ’ έβγαλε ο δρόμος σε νεκροτομείο εν καιρώ πολέμου. Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν βλέπεις τον κόσμο μέσα απ’ τις δικές σου διαθέσεις και αναφορές. Ο σκοτεινός άνθρωπος την χαρά την βλέπει μάταιη, κλαίει γι’ αυτήν λες κι είναι μια κουρδισμένη επιτέλεση. Όταν παρατηρείς και βλέπεις τον πολιτισμό να μακαρίζει τον εαυτό του, την ίδια ώρα που πιο εκεί χρονικά και χωρικά ελλοχεύει η βία, τον μέμφεσαι για την απρονοησία του. Ο σκοτεινός γιορτάζει την έλλειψη της ζωντάνιας και όταν αυτή (η ζωντάνια) εμφανίζεται την μεταφράζει σε πένθος και ωμότητα. Αλλά έχει ένα σύμπαν σαγηνευτικό ο σκοτεινός κατεργάρης. Και πάντα πείθει για τις σκιές του.