σταυρός.

Στην ερημιά κι ένας σταυρός. Το  ιερό σ’ έναν χώρο πολύ «αφιλόξενο» για να βρεθεί εκεί. Η αστική ομορφιά είναι αυτή η βλεμματική σύγκρουση μας με κάτι που θα ταίριαζε περισσότερο κάπου αλλού. Όλοι κοιτάμε την έκπληξη. Κάθε μέρα κοιτάμε άπειρες εικόνες σαν θολές.  Αυτές που επιλέγουμε να τους δώσουμε χρόνο, και προσεκτική διερεύνησή τους έχουν κάτι που μας εκπλήσσει.   Είναι συνήθως το απρόσμενο, απροσδόκητο θέαμα που  έλκει την όραση  μου.  Βέβαια το βλέμμα μου όταν επιμένει είναι εμπρόθετο.   Σε περιπτώσεις που φωτογραφίζω έχει προηγηθεί το  σύμπαν μου όλο. Δεν βλέπω  μόνο για να επιβιώσω, να θαυμάσω, να επικοινωνήσω. Πολλές φορές  το κλικ είναι η αποκρυστάλλωση μιας σκέψης. Αυτό που είναι ενδιαφέρον και μου ερεθίζει την όραση και την αναβιβάζει σε παρατήρηση και ενατένιση είναι πολύ κοντά  στην  δημιουργική μου ανάγκη. Αυτό που φρενάρει το βλέμμα μου, που μέσα στον χαμό από οπτικά ερεθίσματα αναδύεται και γίνεται απολύτως ορατό είναι σαν  απλώς ανιχνεύσιμο αρχικά. Εκεί όταν είναι  ακόμη απλώς ανιχνεύσιμο, μιλώ για απειροελάχιστο χρόνο,   έρχεται να το καλύψει το νόημα μου και η γραφή μου, η ποίησή μου και τελικά να το φανερώσει λες και  ολοκληρωτικά καταλάμπει.  Θέλω να πω πως το βλέμμα επικεντρώνει και δίνει χρόνο εκεί που λίγο πριν  είχε μια προδιάθεση να τα απορρίψει όλα στον αστικό θόρυβο από φασαριόζες εικόνες. Όπως κάποιος ερωτεύεται με την πρώτη ματιά.  Πρώτα κοιτάζει αδιάφορα κι έπειτα δίνει προσήλωση και κυριεύεται απ’ την πανοραμική μορφή του άλλου.