Γκόγια.

Αυτό το έργο ζωγραφικής του Γκόγια που φαίνεται στην αφίσα της φωτογραφίας ήταν τοποθετημένο πάνω σ’ έναν τοίχο. Έτσι ξαφνικά έβλεπες αυτή την ομήγυρη από γυναίκες μάγισσες  να αποτίνουν φόρο τιμής στο μέγα θεό Πάνα. Πίσω τους αχνά αλλά σε μακάβριο θέαμα υπάρχουν φιγούρες θυσιασμένων παιδιών. Το περιεχόμενο της φωτογραφίας  είναι απ’ αυτά τα  ανθρώπινα ίχνη  που μου δίνει η πόλη και αναλογίζομαι όλα τα πιθανά μυαλά που λειτουργούν πολύ πριν τα αφήσουν. Σημάδια μιας νοσηρότητας θα έλεγε κάποιος.   Η επίκληση των γυναικών Βακχών στον Διόνυσο Πάνα Σάτυρο Πρίαπο.  Ίσως και στην Εκάτη. Αλλά μπορεί και σημάδια ενός παιδικού νου που αγαπά το παραμύθι χωρίς ποτέ να επιθυμεί την αλγεινή του βίωση. Είναι όμορφο το σκοτάδι ή ακόμη και οι ποικίλες παραβατικές σεξουαλικές φαντασιώσεις  ως ονειροπολήσεις. Οι περισσότεροι ούτε φτάνουν να ονειρεύονται πια φαντασίες απαγορευτικές για την ηθική. Ο μαύρος μας εαυτός είναι το υποσυνείδητό μας. Ο τολμηρός συγγραφέας είναι αυτός που επικαλείται το υποσυνείδητο χωρίς να το λογοκρίνει με κοινωνικά φίλτρα. Γιατί υπάρχει μια ευφυία πίσω απ’ το ηδονιστικό έγκλημα. Κι εσύ μούσα μου με πρόδωσες όταν εγώ εγκλημάτησα μέσα στην τέρψη και την απληστία των σαρκικών φρονημάτων.