κύβος του Ρούμπικ.

Ο κύβος του Ρούμπικ και ο συγχωρεμένος. Ζητούσε εν ζωή συνέχεια να του αγοράζουν κύβους από διάφορες χώρες του κόσμου. Κάθε σπίτι είναι υπόμνηση ζωών που βιώθηκαν ή και που εξακολουθούν να βιώνονται. Έτσι που έμεινε το δωμάτιο της φωτογραφίας έμοιαζε μαυσωλείο. Το δωμάτιο του πεθαμένου απείραχτο απ’ την μέρα που έφυγε. Αυτή η εικασία πένθους γιατί ένας χώρος που στο μυαλό του παρατηρητή του  δεν έχει ζωή  μόνο να του εμπνεύσει ιστορίες απ’ την δική του γίνεται. Και κάπως έτσι αυτή η στιγμιαία  σαν αιώνια εγκατάλειψη τούτου του γραφείου γίνεται σκίρτημα αναδημιουργία και ανανοηματοδότησης του χώρου. Κι έτσι το πνεύμα ενός νεκρού πατέρα πλανάται εκεί πέρα.