παπάς.

Είναι ένα τραπέζι που κάθε φορά έχει πάνω του παλιά πράγματα. Υποθέτω αυτοί που τα αποθέτουν εκεί με έχουν δει από κάπου πως άκακος τα φωτογραφίζω. Αυτή η σύνθεση με τον παπά και το ηλιοτρόπιο, ο πάπας με κάποιο παράσημο στο πέτο. Προφανώς πεθαμένος.   Ήρθε, κήρυξε από άμβωνος, καταδίκασε, βλαστήμησε και μετά τον κήδεψαν ως άγιο.  Εμένα μου θύμιζε τότε που είχα διαβάσει για δαιμονολατρίες. Σαν κραταιός ιεροφάντης του κακού έμοιαζε στην θωριά του.  Δεν υπάρχει πιο βλάσφημη για την ζωή ύπαρξη απ’ αυτήν του  ορθόδοξου ιερέα. Λένε  το μαύρο συμβολίζει τον εν ζωή θάνατό τους και την άρνησή τους να συμμετέχουν στα  πάθη των ανθρώπων. Όμως ούτε την όψη τους δείχνουν κάτω απ’ τα πολλά μαλλιά στο πρόσωπο και κάτω απ’ το καλυμμαύχι. Σαν σκιές απολύτως αισθητές μες στην απόλυτη μαυρίλα τους περπατούν γύρω απ’ τις εκκλησιές τους. Κοράκια, σύμβολα  του απόλυτου θανάτου. Και της  εκούσιας καταστολής όλων των ευεργετικών εξάρσεων και φαντασμαγοριών του κόσμου ετούτου. Η μόνη φορά που είδα κάποιον παπά δίπλα στο φως είναι σ’ αυτό το αντάμωμα μου μαζί του δίπλα στο ηλιοτρόπιο στους δρόμους της Καλλιθέας.