αλληλεπίδραση.

Αλληλεπιδρώ με την πόλη. Χρησιμοποιώ τα πράγματα της. Τα μετακινώ, μεταπλάθω τις αρχιτεκτονικές στους δημόσιους χώρους της. Φοράω τα καλούδια που μου δίνει σαν αστείρευτος ευεργέτης. Όπου αισθάνομαι ερημιά έχω διάθεση να φτιάχνω  αρμονικές συνθέσεις. Παίζω με τα παιχνίδια της πόλης. Φοράω τα κοσμήματά της. Πεδικλώνομαι στις παγίδες της. Χάνομαι στις κρυψώνες της και αιφνίδια εμφανίζομαι σ’ έκπληκτους κατοίκους της. Οι αρχιτεκτονικές γεωμετρίες της πάντα με ξεκουράζουν  και χαίρομαι να παίζω κουτσό στα πλακάκια των πεζοδρομίων της και να βαδίζω ισορροπιστής στις παράξενες ευθείες των δρόμων της. Της έχω δώσει και μερικά τοπόσημα, επιμένουν να στέκουν αναλλοίωτα εκεί που τα άφησα και τα φωτογράφισα. Το σπαθί Εξκάλιμπερ. Το μνημείο στο Φθινόπωρο. Εκείνο που χαίρομαι πιο πολύ είναι να φαντάζομαι ζωές από σκορπισμένα σ’ ένα σημείο αντικείμενα. Δεξαμενές αφηγημάτων, μαντέματα των ζωών των άλλων κάθε φορά που αυτοί αδειάζουν τα συρτάρια τους δίπλα σε κάδους απορριμμάτων.