πόμολο.

Βάλανε τον Χριστό στα πόμολα στις πόρτες τους. Οι παράδεισοι τους ψεύτικοι. Όλοι αυτοί που μένουν πάντοτε απ’ έξω. Το πολύ να κάτσουν να ξεκουραστούν σ’ ένα κατώφλι, να κάνουν τις ενέσεις τους, να πιούν τα αλκοόλ τους, να πάθουν μόλυνση απ’ τα φαγητά που τρώνε μέσα απ’ τα σκουπίδια.  Οι πόρτες δεν ανοίγουν γι’ αυτούς όσο σακάτηδες κι αν είναι. Αφήνονται να λιώσουν στα πεζοδρόμια, θανατοπολιτική.  Κάποτε είχα δει έναν απ’ αυτούς να μαζεύει λουλούδια και να ραίνει με τα άνθη τους το σώμα ενός νεκρού περιστεριού. Ένας άλλος μιλούσε με μια φωνή ετοιμόρροπη να καταρρεύσει σε επιφωνήματα τρομαγμένου ζώου. Έβαλαν στο ψυχιατρείο έναν νέο άντρα γιατί τάιζε τα αδέσποτα  γατιά και σκυλιά της γειτονιάς. Ο Γιάννη ο αυτιστικός υπερμνήμων πάνω κάτω στην Αγίων Πάντων σχεδόν ετοιμοθάνατος πια.