smell like teen spirit.

Η οργή των νέων που γεμίζει συνθήματα με βίαια νοήματα τους τοίχους. Που περνάει απ’ τους καρπούς της νεραντζιάς και τους πατάει όπως ο μακελλάρης σκοτώνει ανθρώπους. Με ίδιο τέτοιο ένα μίσος. Η οργή που κοροϊδεύει τον αδύναμο. Που φυτρώνει στις εφηβικές παρέες. Που ξεσπάει παντού. Που γράφει με μαρκαδόρους βρισίδια στα ασανσέρ. Η οργή που καμιά φορά γίνεται εξέγερση για ωραίες ιδέες και σπάει την πόλη. Αλλά πιο πολύ η οργή που χάνει την δημιουργική της ορμή και γίνεται κτηνωδία. Που γκρεμίζει με ευκολία τα χτισμένα. Που αφήνει πίσω της – ευτυχώς σε μικρή εμβέλεια- ίχνη. Γιατί η καταστολή καιροφυλακτεί και η νεανική οργή επιβιώνει σε κάτι μικρο - παραβατικές εκδραματίσεις.  Η οργή που πέρασε απ’ την αφίσα της φωτογραφίας και έδωσε γροθιά στο κεφάλι του εικονιζόμενου πάνω της άντρα.