αρχαιότητα.

Η αρχαιότητα, όταν την συναντάς, έστω και σε σημερινές αναπαραστάσεις, είναι το μέτρο σύγκρισης.  Είναι κάποιοι άνθρωποι που ζουν και αναπνέουν μες στην αρχαία Αθήνα. Δεν ξέρω αν υπήρξε μια πολιτεία τόσο ιδανική.  Μπορεί να είναι αναπαραστάσεις και μοντέρνα αντίγραφα του παλιού ελληνικού κόσμου, τα βλέπεις με θαυμασμό λες και προέρχονται από κάποια ανασκαφή. Λες και είναι αυθεντικά ανάγλυφα και γλυπτά απ’ τον κλασικό πολιτισμό. Δεν είναι ένας απλός θαυμασμός, είναι μαζί κι ένα συναίσθημα ρίγους καθώς οι τεχνικές παλαίωσης  τα φέρνουν στο φως με μια πατίνα να μοιάζουν  καμωμένα από χιλιάδες χρόνια πριν.  Αυτή η γεωγραφία της πόλης μ’ αρέσει πάρα πολύ. Είναι ένα νήμα που συνδέει μεταξύ τους όλα αυτά τα φωτογραφικά  τοπόσημα και που περνάει και μέσα από πολυκατοικίες που πάνω στους  τοίχους  της πυλωτής τους λαξεύονται κίονες και υψώνονται αετώματα.  Και είναι  ευοίωνο να αναπνέει ακόμη εκείνο που κυνηγήθηκε απ’ τον σκοτεινό βυζαντινό μεσαίωνα. Γιατί αν όλα αυτά είναι ακόμη στις τάξεις της θρυαλλίδας, υπάρχουν ακριβώς για τότε που θ’ αρπάξουν φως και θα αναστηλωθούν όπως βρίσκονται μέσα μου ήδη.  Πληθαίνουν αυτοί που κοντοστέκονται προσκυνάνε αυτά τα ανάγλυφα και αγάλματα. Και από κάποιο σημείο πλήθους  και μετά αυτή η περιορισμένη αφύπνιση θα   γίνει η επαλήθευση εκείνου του φερόμενου ως τελευταίου χρησμού του Μαντείου των Δελφών. Εστ' ἦμαρ ὅτε Φοίβος πάλιν ελεύσεται καὶ ες αεί ἔσσεται.