αρχαιότητα.

Η αρχαιότητα, όταν την συναντάς, έστω και σε σημερινές αναπαραστάσεις, είναι το μέτρο σύγκρισης.  Είναι κάποιοι άνθρωποι που ζουν και αναπνέουν μες στην αρχαία Αθήνα. Δεν ξέρω αν υπήρξε μια πολιτεία τόσο ιδανική.  Μπορεί να είναι αναπαραστάσεις και μοντέρνα αντίγραφα του παλιού ελληνικού κόσμου, τα βλέπεις με θαυμασμό λες και προέρχονται από κάποια ανασκαφή. Λες και είναι αυθεντικά ανάγλυφα και γλυπτά απ’ τον κλασικό πολιτισμό. Δεν είναι ένας απλός θαυμασμός, είναι μαζί κι ένα συναίσθημα ρίγους καθώς οι τεχνικές παλαίωσης  τα φέρνουν στο φως με μια πατίνα να μοιάζουν  καμωμένα από χιλιάδες χρόνια πριν.  Αυτή η γεωγραφία της πόλης μ’ αρέσει πάρα πολύ. Είναι ένα νήμα που συνδέει μεταξύ τους όλα αυτά τα φωτογραφικά  τοπόσημα και που περνάει και μέσα από πολυκατοικίες που πάνω στους  τοίχους  της πυλωτής τους λαξεύονται κίονες και υψώνονται αετώματα.  Και είναι  ευοίωνο να αναπνέει ακόμη εκείνο που κυνηγήθηκε απ’ τον σκοτεινό βυζαντινό μεσαίωνα. Γιατί αν όλα αυτά είναι ακόμη στις τάξεις της θρυαλλίδας, υπάρχουν ακριβώς για τότε που θ’ αρπάξουν φως και θα αναστηλωθούν όπως βρίσκονται μέσα μου ήδη.  Πληθαίνουν αυτοί που κοντοστέκονται προσκυνάνε αυτά τα ανάγλυφα και αγάλματα. Και από κάποιο σημείο πλήθους  και μετά αυτή η περιορισμένη αφύπνιση θα   γίνει η επαλήθευση εκείνου του φερόμενου ως τελευταίου χρησμού του Μαντείου των Δελφών. Εστ' ἦμαρ ὅτε Φοίβος πάλιν ελεύσεται καὶ ες αεί ἔσσεται.

Η Αμφιτρίτη υπήρξε θεότητα της θάλασσας.  Μητέρα των ψαριών, των  κητωδών  θηλαστικών και των άλλων θηλαστικών του βυθού.  Πάνω σ’ αυτό το ανάγλυφο σε μια γωνιά της Καλλιθέας παρατημένο, είχε τόση σαβούρα γύρω του που έμοιαζε με άγαλμα που η ανασκαφή φέρνει στο φως ανάμεσα σε τόνους λάσπης. Στο διαδικτυακό μαγαζί του e-bay  η Αμφιτρίτη μου κόστιζε 80 Ευρώ.  Ακριβή αγορά για έναν φτωχό άνθρωπο. Και όμως ήταν παρατημένη και μεγαλειώδης. Περιττή μάλλον μέσα στην απουσία πρακτικής αξίας της. Ένας φίλος μου ζήτησε να αποκτήσει αυτή την φωτογραφία ονοματίζοντας την εικονιζόμενη θεά ως Αρτέμιδα.  Και αυτή η μεταξύ μας ανταλλαγή ονομάτων ήταν η σημαντικότητα που έπρεπε στο ευρεθέν έργο τέχνης. Για τιμαλφές που κανείς δεν μιλάει γι’ αυτό, πάντα θα υπάρχουν δυο παράξενοι που θα το σώζουν στις κουβέντες τους.