αγαπάτε.

Η αγάπη στην πόλη, πρόσωπα που περπατάνε σκυθρωπά και ετοιμοπόλεμα. Ατελεύτητα οργίλοι άνθρωποι, κορίτσια σε κατάσταση συναγερμού,  γυναίκες και άντρες έτοιμοι να κουρελιάσουν ο ένας τον άλλο σε περίπτωση μια τυχαίας απτικής επαφής, ενός τυχαίου σκουντήματος τους ενός προς τον άλλο, κοσμοβριθή τα πεζοδρόμια και τα βαδίζεις σαν ισορροπιστής γιατί το ακούσιο άγγιγμα, η ακούσια διασταύρωση των βλεμμάτων δύο ανθρώπων έχουν πια γίνει απειλή του ενός προς τον πλησίον του. Ενέσκηψε τρόμος του ανθρώπου προς τον άνθρωπο. Κι αυτό το Αγαπάτε της φωτογραφίας μοιάζει ως παρότρυνση πιο καίρια από ποτέ. Νομίζω πως ατύπως έχουν ποινικοποιηθεί όλες οι αλληλεπιδράσεις ενός ανθρώπου με κάποιον ξένο όμοιο του στον δημόσιο χώρο. Και βλέπεις κορίτσια είκοσι χρονών να προχωράνε με ευθυτενές σκιαχτικό μάτι, ακουστικά στα αυτιά. Στεγανοποιημένες να μην ακούν ούτε τον πένητα που πενθεί, ούτε τον υπέργηρο που παρακαλεί με μια ερώτηση να βρει τον δρόμο προς το σπίτι του που ξέχασε λαβωμένος απ’ την άνοια.