έκλειψη ηλίου φωτιστικό.

Έκλειψη ηλίου. Μόνο μια φορά είχα ζήσει έκλειψη ηλίου. Είχα ανέβει στην ταράτσα του σπιτιού μου στην Κω και παρατηρούσα το φαινόμενο. Σπάνιο και γι’ αυτό απόκοσμο. Η πόλη στους φωτισμούς της  προσομοιάζει σε φεγγάρια, ήλιους και εκλείψεις αυτών.  Αφέγγαρη η νύχτα  της πόλης αλλά με υποκατάστατα πολλά για το ανείδωτο πίσω απ’ το τείχος από πολυκατοικίες φεγγάρι. Το φως όσο τεχνολογικό και αν είναι ως προς τον πομπό του πάντοτε είναι όμορφο και  εμπνέει ταξίδια. Το φως για μένα υπήρξε πάντα μια παρέα. Βλέπω την ακτινοβολία του σαν ζωντανό οργανισμό. Θα με βρείτε πολλές φορές βράδυ στην Καλλιθέα να κοιτάζω βιτρίνες σε μαγαζιά με φωτιστικά. Το φως διαχέεται σαν κάλεσμα μέχρι το βλέμμα του παρατηρητή. Ρουφάει την προσήλωσή μας λες και προς την ενδοχώρα του υπάρχει υπόσχεση και παρηγοριά. Γι’ αυτό φωτογραφίζω το φως. Ως ένα απ’ τα τελευταία σύμβολα της θαλπωρής. Και ως μια εικόνα που ξυπνάει στον θεατή συναισθήματα. Όπου υπάρχει φως εκεί κάπου τριγύρω θα βρίσκεται κι ένας άνθρωπος.  Όλη η Αόρατη Καλλιθέα είναι το αφήγημα στο οποίο επιχειρώ να δείξω πως μέσα από τεχνουργήματα και πολιτισμικές δημιουργίες ο πολιτισμός εξομοιώνει τοπικά σε κάποια του θεάματα ό,τι του λείπει απ’ την φύση.  Και το φυσικό φως είναι ένα απ’ τα μεγαλύτερα ελλείμματά  της πόλης.