ζώα.

Δεν έχω δει ποτέ μου ελάφι. Μόνο σε κάτι παιχνίδια, έργα ζωγραφικής και φωτογραφίες. Αυτό το φωτογραφισμένο ελάφι στο κέντρο της πόλης πίσω απ’ το φοινικόδεντρο διεκδίκησε και κατόρθωσε να το βλέπω ψευδαισθητικά σαν εμφάνιση μέσα σε μικροσκοπικό δάσος.  Η Καλλιθέα είναι τροφός ψεύτικων σμιλεμένων παιχνιδιών με μορφές ζώων.  Κάπου προς την Λυκούργου έχει ένα πελεκάνο, αλλού στις εισόδους σπιτιών σαν αποτροπαϊκά τοτέμ κάτι λιοντάρια, σ’ ένα σιντριβάνι υπάρχει μια φώκια και πολλές κουκουβάγιες σε μπαλκόνια. Κάπου αλλού εντόπισα και φωτογράφισα και έναν πετεινό.  Όλα αυτά τα ψεύτικα ζωόμορφα γλυπτά μαζί με τα τεχνητά λουλούδια και γενικά διακοσμήσεις απ’ τον φυσικό κόσμο προσπαθούν να απαλύνουν την αίσθηση ασφυξίας μας -των κατοίκων- μες στα μπετά και τα μέταλλα. Να χαμηλώσουν   την κραυγή του κατοίκου της πόλης, να την διακόψουν και από συνεχή να την φτιάξουν μόνο για σπάνιες στιγμές.   Η αποξένωση του κατοίκου απ’ το ενστικτώδες πλάσμα που πάλλεται στο λογοκριμένο υποσυνείδητό του απαιτεί απ’ αυτόν φροντίδα πριν τον αποτρελάνει. Δεν έχουν όλες οι μοναξιές θεραπεία και τα ζωόμορφα αντικείμενα είναι καλά αναλγητικά.  Αν δεν μπορείς να έχεις ένα κατοικίδιο, ψάξε τις παροχές της πόλης σε εξωτισμό και αλλόκοτο φτιαγμένα από ζωόμορφες απεικονίσεις τους.   Μας λείπουν τα ζώα και η συνύπαρξη μας. Και γι’ αυτό έπειτα από τόσα χρόνια και για  πάντα θα  ευχαριστιόμαστε όταν ακούμε το αληθινό φτεροκόπημα και το χουρχουρητό των περιστεριών.