βέλος προς τα πάνω.

Στην οδό Παναγή Τσαλδάρη για σπίτια κάτι πρόχειρες κατασκευές, σαν δίχως αρχιτεκτονικό σχέδιο. Και παμπόνηρα μάτια στα παράθυρα. Αυτοί οι κάτοικοι είναι άλλοι απ’ τους συνηθισμένους. Οδηγούν τρίκυκλα και μαζεύουν μικρούς θησαυρούς που ο καταναλωτισμός πετάει στα σκουπίδια. Αυτή η ευθεία στην Παναγή Τσαλδάρη δεν έχει τίποτα να δώσει ως ομορφιά.  Μόνο κάτι παραπήγματα που στήθηκαν πρόχειρα, που απλά υψώθηκαν  πάνω σε γραμμές απολύτως χρηστικές. Να μην έχουν κανέναν διάκοσμο.  Τρεις τοίχοι ένας άνθρωπος, ένα δωμάτιο. Κι αυτά τα καχύποπτα βλέμματα να σε διαπερνάνε, να σε κάνουν να νιώθεις ένοχος, φοβισμένος λες και σε ζώνη υψηλής εγκληματικότητας. Ζόφος και παρακμή και το βλέμμα κουρασμένο απ’ την αγριότητα να πελαγοδρομεί διψασμένο για μια ευκαιρία να πιστέψει πάλι. Φωτογράφισα ένα βέλος που έδειχνε προς τα πάνω. Και έδειχνε προς το διαμέρισμα σ’ ένα πρώτο όροφο. Το βέλος ήταν τόσο όμορφο που ξελόγιασε την ορθή κρίση μου και της έδωσε την ψευδαίσθηση πως εκεί (στον πρώτο όροφο) έστεκε κάτι ανυπέρβλητα όμορφο. Το ψέμα αυτό ήταν ο γλυτωμός μου.