μπαστούνι.

Ένα μπαστούνι, μου άρεσε που το κράτησα και θέλησα να το περπατήσω λίγο. Θα είχε ενδιαφέρον να περπατάς μέσα στην πόλη μ’ ένα μπαστούνι και όλοι να σε παρατηρούν, να σου μιλάνε. Η εκκεντρικότητα ως αισθητική επιλογή να ντύνεσαι, να μιλάς, να κινείσαι και να είσαι ανάμεσα σε ανθρώπινο πλήθος λειτουργεί σαν κάλεσμα για κουβέντα. Ακόμη κάποιοι γέροντες υποβοηθούνται στο βάδισμα  με την χρήση μπαστουνιού. Αλλά πιο πολύ για την ηλικία μου ίσως ταίριαζε ένα λιτό σκήπτρο, μια ποιμαντορική ράβδος απ’ αυτές που κρατάνε οι δεσποτάδες. Νιώθω πως η πόλη πρέπει να μάθει την μορφή μου για ν’ ανοιχτούν οι πόρτες που για να τις ανοίξουν οι ιδιοκτήτες των σπιτιών  απαιτούν απ’ τον επισκέπτη να τους είναι οικείος ως προς την φυσιογνωμία του. Να έχεις στυλ σημαίνει να δηλώνεις ταυτότητα. Και η τρέλα μου πρέπει να γίνει γιορτινό τραπέζι για όλους.