προραφαηλίτες.

Τριαντάφυλλα σε έργα από τους προραφαηλίτες.  Εκείνο το κόκκινο  τους σαν υπόσχεση αλλά και αποτροπή. Το πάθος είναι αίμα και σπατάλη και αγκάθι και έκσταση.  Ξεγελάει πολλά υποσχόμενο. Κρύβει καλά την αιμοδιψή του φύση. Και την θνησιγενή. Το πάθος φέρει σύμφυτη με την γέννηση του την αλήθεια της ψυχοφθόρας λήξης του. Τα τριαντάφυλλα στους προραφαηλίτες δεν συμβολίζουν μόνο την συναισθηματική ένταση αλλά και τον μαρασμό ή τον θάνατο και τον κίνδυνο. Τα τριαντάφυλλα μπορείς να τα δεις αλλά όχι να τ’ αγκαλιάσεις. Και περιπαθής τ’ αγκαλιάζεις κι  όταν αιμορραγείς είναι πια αργά. Σύμβολα της υπόσχεσης που όταν εκπληρώνεται σε ζαλίζει σε ηδονιστικούς ιλίγγους κι έπειτα σε αφήνει με το πένθος του τέλους της.  Οι υποσχέσεις λειτουργούν όπως το φως στις λάμπες για τις νυχτοπεταλούδες. Τις ελκύουν ερωτικά και μετά τις καίνε. Δεν ξέρω αν αξίζει να πεθαίνει κανείς μέσα σε τέτοια φώτα και φλόγες. Αν να χάνεσαι στην τοξική ομορφιά έχει μια απόλαυση, τότε γιατί να μην δοκιμάσεις την γεύση τούτης της εκμηδένισής σου. Κάπως έτσι και η ηδυπάθεια στις παρυφές των κοινωνιών. Στα περιθώρια τους. Περιθωριακός για τα καλά μια παρακολουθώ απλώς κι έπειτα πέφτω με τα μούτρα στους γκρεμούς. Όλη μου η ζωή υπήρξε μια μετάβαση/παλινδρόμηση από τούτο τον κόσμο στους ροδώνες με τα ρόδα και τ’ αγκάθια τους.