Αρμαντίλλο .

Τα λουλούδια της πόλης φύονται μέσα απ’ την ανθρώπινη δημιουργικότητα.    Η δημιουργικότητα είναι η απάντηση στην ακραία έλλειψη της φυσικής τους μορφής, επινοώντας πολλά τεχνητά δέντρα, άνθη και άλλα είδη. Η ανύπαρκτη  χλωρίδα και πανίδα  στην αόρατη πόλη μου μοιραία καταγράφονται στις τεχνητές μορφές τους.  Λες και δεν έχει μείνει παρά μόνο η ανάμνηση από κάτι που εξαφανίστηκε εδώ και μερικά χρόνια. Όχι τόσο πολλά για να μην το θυμόμαστε. Ή άλλες φορές έχοντας ήδη σχεδόν ξεχάσει κάποιο είδος ζώου, προσπαθούμε να το αναθυμηθούμε  με αστικά απορρίμματα που έχουν ζωόμορφη φτιάξη. Με θυμάμαι μπροστά σ’ αυτό το χάλκινο αντικείμενο με σαν κεφάλι και πανοπλία Αρμαντίλλο να θυμάμαι πως  ήταν περίπου πριν έναν  χρόνο στην Θεσσαλονίκη που είχα δει έναν σκαντζόχοιρο έξω απ’ την Ρωμαϊκή Αγορά. Οι αναγωγές πλέον δεν γίνονται απ’ τις φυσικές μορφές στις εξαλλαγμένες τεχνητές της πόλης. Το ανάποδο. Η πόλη θυμίζει  την φύση ως απολεσμένο κόσμο. Τα ζώα είναι από πλαστικό και μέταλλο και οικοδομικά υλικά και τα λουλούδια είναι τυπωμένα καταναλωτικά εικαστικά πάνω σε πλακάκια μπάνιου. Έχω να δω 30 χρόνια πυγολαμπίδα. Μα ένα πρασινωπό φως κάπου στο μεζεδοπωλείο Αμοργιανό Πέρασμα περίπου μου δίνει μια αίσθηση πως εγώ και το έντομο ξανανταμώνουμε.