Ιστός αράχνης.

Ο ιστός αράχνης της πόλης σου. Πιάνει το βλέμμα σου και το κρατάει για πάντα στα λεπτοφυή του σύρματα που είναι και τα νήματα της πόλης.  Μια γοητευτική περιπλοκότητα που σε παγιδεύει αν και σ’ έχει ενημερώσει για τους κινδύνους της. Η κλειστότητα  των πόλεων της Αττικής  μοιάζει με  υπόσχεση. Όλα χάνουν το νόημα τους έξω απ’ την πόλη.   Ο άνθρωπος πέφτει με ευχαρίστηση στα όμορφα βάραθρά της πόλης. Και όταν πια θελήσεις να μετακινηθείς απ’ την πόλη πολλά στην ύπαιθρο έχουν πεθάνει περιμένοντάς σε.  

Και οι αγώνες είναι όμορφοι σαν την ψευδαισθητική συμμετρία στον ιστό της πόλης.  Λες θα συντρίψω το κακό. Εκατηβόλος ρίχνεις τις ριπές από σφαίρες σου. Και έπειτα λες θα έρθει και η παρασημοφόρηση. Και η αξιοπρέπειά σου θα μείνει ακέραια. Και όλα μοιάζουν τέλεια. Και μπαίνεις μες σ’ αυτά τα μαθηματικά της συμμετρίας των αγώνων.  Ο αγώνας είναι   τόσο όμορφος. Ο άνθρωπος γίνεται ήρωας γιατί  να σκοτώνεται ούτε που διαφαίνεται ως πιθανότητα κατάληξης.   Να αγωνίζεσαι συνειδητά και όχι σαν γοητευμένος απ’ τις μάχες. Κάποια στιγμή θα χαθείς μέσα τους για πάντα.   Όπως το βλέμμα μου που γυρνάει ακόμη μέσα σ’ αυτό τον φωτογραφισμένο ιστό. Μην παγιδεύεσαι μέσα στους αγώνες αν δεν γνωρίζεις τους εχθρούς σου. Ωραίοι οι αγώνες, μην ενδίδεις πάντα σ’ αυτούς. Ας μείνεις όρθιος. Τούτο είναι καλύτερο. Να φυλάγεσαι απ’ την ομορφιά. Μερικές φορές στην έχει απλά στημένη. Κάτι στην ζωή μου πρόσφατα που έμοιαζε  μόνο αγώνας  αλλά δεν υπήρξαν σύμμαχοι και ο εχθρός έχει αρχίσει και βρυχάται.