γιορτή.

Σαν γιορτή μέσα στο τσιμέντο. Απέραντο γκρι με μια γιορταστική πολυχρωμία στα ξαφνικά. Εκεί που απελπίζεσαι να την και η αποζημίωση. Μπαλόνια στο γκρίζο.  Περίπτερο σε λεωφόρο χωρίς καθόλου μαγαζιά. Μια σερπαντίνα σε έδαφος που η φύση του σαπίζει. Ένα χρωματιστό μεγάλο κομμάτι από πλαστικό στην μέση του πουθενά. Εκείνη η γαλάζια σακούλα  πάνω στα ξερά κλαδιά πεθαμένων από δεκαετίες δέντρων. Κι εκείνο το χούλα χουπ κρεμασμένο σ’ ένα δέντρο στην αυλή δυο εγκαταλελειμμένων αθηναϊκών προσφυγικών κατοικιών.     Τελευταία φορά που αγκάλιασα χρώμα ήταν το ροζ σεντόνι μου την ώρα που βυθισμένος στο πένθος μιας μεγάλης απώλειάς  μου έβλεπα κυρίως έναν μαύρο κόσμο.