βότσαλα.

Τα βότσαλα που μετακινούνται, ένα άκουσμα που θυμάμαι στην διαμονή μου σ’ ένα παραποτάμιο ξενοδοχείο κάπου στην βόρεια Ελλάδα. Δεν θυμάμαι πιο πολλά. Ήταν σε μια τριήμερη εκδρομή ξενάγηση στην πιο μυστική πλευρά της Ελλάδας. Το ποτάμι την νύχτα της κατάκλισης δεν έρεε με κελάρυσμα. Ήταν οι πέτρες που μετατοπίζονταν, βότσαλα μικρά και μεγάλα, που χτυπιόντουσαν μεταξύ τους παράγοντας ένα ήχο αδιανόητα γλυκό. Θυμάμαι και τον πατέρα μου να πατάει πάνω σε κάτι παρόμοια με της φωτογραφίας βότσαλα. Κάπου σε μια θάλασσα της Κω και να μην μπορεί να ισορροπήσει. Το μεγαλύτερο μέρος της τέχνης έχει να κάνει με την μνήμη. Κι ο θεατής, ο ακροατής και ο  αναγνώστης της συνδέονται μαζί της καθώς το δημιουργημένο ερέθισμα ανακινεί μέσα τους πράγματα δικά τους. Τα βότσαλά μου στην Καλλιθέα είναι  όλες οι βοτσαλωτές αυλές που θαυμάσαμε στις διακοπές μας σε ελληνικό νησί.