Μεγαλιθικό μνημείο.

Βράχοι σε γκρίζα θάλασσα με κοχύλια. Νησιώτικη αναπόληση της Κω.  Θυμάμαι το λιμάνι γύρω απ’ το κάστρο γεμάτο βράχια και η θάλασσα σάλος και ρόχθος και αντιμάμαλο. Τα βράχια έφυγαν μέσα στον εκσυγχρονισμό του λιμανιού. Αλλά για μένα πάντα θα είναι εκεί. Ώστε αν η ζωή είναι πεζή,  μπορείς απ’ τα αρχέτυπα της να φτάσεις σε ομορφιές  αγριωπές μιας φύσης κυριαρχικής. Πότε δεν είδα τον κόσμο με τον δοσμένο τρόπο. Και ίσως εκεί να έγκειται και η καλλιτεχνικότητα για όλους τους ποιητές αυτού του κόσμου. Στην παρερμήνευση του κόσμου. Στην θέασή του αλλιώς. Στην αλλαγή της κλίμακας αυτού το μικρού διακοσμητικού στοιχείου στην πολυκατοικία της Καλλιθέας σε μεγαλιθικό μνημείο της φύσης. Ο καλλιτέχνης διαβάζει λοξά τον κόσμο και σ’ αυτό συναντάμε και πολλούς προφήτες ανάμεσα τους.