δεν ήταν απόκριες.

Όχι δεν ήταν αποκριές. Το μαγαζί πουλούσε ρούχα και αντικείμενα και είδη σπιτιού με ανατολίτικο στυλ και παρόμοια αραβουργήματα. Αυτή η παραδοσιακή φορεσιά μου φάνηκε αρχικά κάπως αποκομμένη, αργότερα συνειδητοποίησα ότι ήταν μέρος  της βιτρίνας. Ήταν σαν μια ανατολίτισσα στην καθ’ ημάς Ανατολή. Αν και στην Καλλιθέα  υπάρχουν πολλοί Άραβες και άνθρωποι, το ανατολίτικο στοιχείο δεν είναι προφανές. Μόνο σε κάτι μπαρμπέρικα συνωστίζεται κόσμος αναλόγως της εθνότητας του κουρέα. Ξέχωρη λοιπόν η ανατολίτισσα μου. Σαν αλλόκοτη παρείσφρηση του εξωτικού στην τσιμεντούπολη της Καλλιθέας.  Λες και νεύμα πως υπάρχει κι ας μην είναι εξόφθαλμη  η κουλτούρα των αραβικών χωρών.  Την νύχτα δεν την περπατώ την πόλη. Γυρνάω νωρίς σπίτι. Η ανεμελιά πέρασε.  Και σηματοδοτείται απ’ την νύχτα. Τότε μπορεί να βγαίνουν βόλτα οι  μπούρκες και τα αγόρια   με τα κεχριμπαρένια δαχτυλίδια.