από πένθος σε πένθος.

Από πένθος σε πένθος.  Δυο αδειανά μαύρα φανελάκια, δυο μαυροφορεμένοι άντρες. Μπροστάρηδες σε μια νεκρική πομπή ακολουθούσαν τον νεκρό μέσα σε φέρετρο πατέρα τους. Το μαύρο είναι πάντα το πένθος. Κι εκείνοι με τον ένα σε κοπετούς και ολοφυρμούς νοιάζονταν κιόλας μήπως είναι όμορφοι μες στον εστέτ τους θρήνο. Δεν είχαν κλείσει ακόμη τους λογαριασμούς τους με την νιότη που πάντοτε και εντός οποιασδήποτε συνθήκης θέλει να είναι ωραία και στην περίπτωση τους αγέρωχη. Πέρασε κι αυτό, ξεβρακώθηκαν απ’ την πενθηφορία και έμειναν έτσι άδεια τα μαύρα ρούχα στις κρεμάστρες. Μέχρι την επόμενη φορά. Μέχρι να φύγει κι η μητέρα ή κάποιος απ’ αυτούς πριν. Μία ροπή και ταύτα πάντα θάνατος διαδέχεται…