προσευχές στην Μπέλα.

Το μάτι της πόλης να σε ακολουθεί πάντα. Την ώρα που προσπαθείς να μην θυμάσαι τους γονείς σου και τελικά λυγάς. Να νιώθεις το βλέμμα της Καλλιθέας να  μην φεύγει ποτέ από δίπλα σου παρέα σου. Όπως εγώ έχω συνοδοιπόρο και κουροτρόφο την θεά Εκάτη, εσύ να έχεις αυτήν την θαλασσιά υπερκόσμια ίριδα να σε ζεσταίνει με την συναίσθηση σου ότι τελείς υπό την καθοδήγησή της. Η Μπέλα η ερμαφρόδιτη άστεγη με τον σκύλο Πλούτο να την λατρεύει, και κάτι ωραίους άντρες που στα γρήγορα  συνευρίσκονται και  βακχεύουν μαζί της. Δεν την βγάζω απ’ την σκέψη μου κι αναρωτιέμαι αν ξέρει ότι σκαρώνω προσευχές γι’ αυτήν. Εγώ είμαι αυτά τα θαλασσιά μάτια. Κι έτσι ακόμη και ο πιο άσωτος βρίσκει σωσμό μέσα στον νου μου.  Η φωτογραφία είναι      όλες οι ιστορίες για ανθρώπους που κανείς άλλος δεν θα σου πει.